geldim gittim

teknoloji den nefret ettiğini her defasında bu kadar dile getirip ona bu kadar muhtaç olduğunu farkeden bir insan olarak tarifsiz kederler içerisindeyim.aynı hafta içinde tüm teknolojik aletlerim- ben de dahil- bozuldu. MUTSUZUM.

hastayım işte aynı zamanda.burnum tıkalı mavi küçük yaratıkların istilasına uğradım.
hastalık öncesi bir ergen moduna girdim ki elleh kurtarsın.
mp3üm bozulunca yeni birçok uğraş edindim kendime.önce huysuzlaştım zira mp3süz ben bir hiçtim.bunu kabullenmiştim,hala da acı çekiyorum ara ara amaaa..
yol uzun.sıkılmamak için dışarıyı izleyeyim dedim, yok olmadı,sıkıldım.
istanbulu'u seviyorum yanlış anlaşılmasın ama bu ayrı birşey bence.
insanları öteden beri izlemeyi çok severim manzaradan ziyade.
işte bu izlemek mevzusu saplantı haline geldi.tüm yolculuklarım (vapur otobüs minibüs vs) esnasında insanları izliyorum,kaç yaşında olduklarını ya da nereye gittiklerini tahmin etmeye çalışıyorum,nasıl biri olduklarını. neden kırmızı ceket giymekte olduklarını falan.

insanın bazen nefret etmesi ,sıkılması ya da yoksun olması gerekiyo işte.

dün yine yanlış durakta indim metroda.ulan zaten mecidiyeköyden 3 durak var anasını satıyim nasıl yanlış inilir ki?

bu arada metrobüse bugun bindim ve tum hayallerim yıkıldı. bir kez daha vapura olan aşkım kabardı.vapur bi denedir.binersin kalabalıkta yer varsa yarı acıga gecersin yoksa en arkaya gider yere oturursun kıç kısmına. ufak ufak eser böyle .çok soguksa bi çay alırsın. teyzelere sinir olursun .arada iki sallanır. en müthişi de insanları seyredersin.
bu seyretme işini bi düşünün. İMECIN OL DI PİPIL.
her sabah yapıyorum bunu oley!bence bunun bana büyük bi katkısı var ,ne bilmiyorum ama katıyo birşeyler.

ve.
şimdi bir parça çikolata yiyip, kendine gelme ,silkinme vaktidir.biraz da düşünme ve uyuma.
ne demiş ten years after:i'm coming on.